ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

58ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

Αποκριάτικος χορός

Σας περιμένουμε όλους, μικρούς και μεγάλους, ντυμένους μασκαράδες το Σάββατο 22-2-2014 στις 7:30 το απόγευμα στο σχολείο μας. Η είσοδος κοστίζει... πολύ κέφι και χαρά.  

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ 58 ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ...

Χθες Σάββατο τριάντα περίπου γονείς συναντηθήκαμε στο χώρο του σχολείου μας για να ενημερωθούμε από το Δ.Σ. και να συζητήσουμε για θέματα που αφορούν το ίδιο το σχολείο και τα παιδιά μας, αλλά και για να κόψουμε την πρωτοχρονιάτικη πίτα μας.

Ενημερωθήκαμε για τον αποκριάτικο χορό που θα γίνει στο σχολείο μας το Σάββατο 22-2-2014 το απόγευμα. Η προσφορά βοήθειας ειδικά στην καθαριότητα μετά το χορό εννοείται πως είναι ευπρόσδεκτη. 

Ενημερωθήκαμε επίσης για το αποκριάτικο καρναβάλι που διοργανώνει η 4η διαμερισματική κοινότητα του Δήμου Αθηναίων στις 23-2-2014 και αποφασίσαμε να συμμετέχουμε. Αναμένονται προτάσεις με όσο το δυνατό χαμηλό ή μηδενικό κόστος για το θέμα που θα παρουσιάσουμε σαν σχολείο. Φυσικά αναμένουμε νέα ενημέρωση από το 4ο διαμέρισμα.

Μάθαμε ότι έρχονται οι atenistas στο σχολείο μας για να βάψουν και να ζωγραφίσουν τους εξωτερικούς χώρους. Επειδή όμως το κόστος είναι μεγάλο, προτάθηκε από γονείς και αποφασίστηκε από το σύνολο των παρόντων η τοποθέτηση κουτιού στο χώρο που θα γίνει ο χορός ώστε όποιος θέλει να προσφέρει ανώνυμα ό,τι έχει δυνατότητα και ευχαρίστηση. Παράλληλα θα ζωγραφιστεί ο εξωτερικός χώρος του σχολείου ώστε να διαγραμμιστούν ξανά τα γήπεδα.

Έφτασαν τα πακέτα των αναμνηστικών φωτογραφιών! Αυτήν την εβδομάδα θα μοιραστούν στα παιδιά μας.

Ακούσαμε, τέλος, για τη νέα αιμοδοσία που θα γίνει στο σχολείο στις 17-3-2014 ημέρα Δευτέρα. Ήρθε ο καιρός να εμπλουτίσουμε την τράπεζα αίματος που ανοίξαμε στο Λαϊκό Νοσοκομείο με την πρώτη αιμοδοσία. Για το καλό των παιδιών του σχολείου μας και με τη μεγάλη ευχή να μη τη χρειαστούν ποτέ!

Δεν τελειώσαμε όμως εδώ. Μετά τη συζήτηση κόψαμε τις 2 πρωτοχρονιάτικες πίτες μας. Τις απολαύσαμε γονείς και παιδιά. Τυχερές δυο μαμάδες που κέρδισαν τα φλουριά και πήραν τα δωράκια τους, δυο σετ κηροπήγια. Τους ευχόμαστε όλοι καλή και τυχερή χρονιά!

Και έτσι η συνάντησή μας τελείωσε. Τελείωσε; Μάλλον διακόπηκε μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθούμε ακόμα περισσότεροι και πίνοντας ένα ζεστό καφεδάκι ενημερωθούμε, συζητήσουμε και αποφασίσουμε για όσα αφορούν το σχολείο και τα παιδιά μας ευχάριστα και μη...

Φιλλίς και Δημοφών. Ο μύθος της Αμυγδαλιάς

Η ελληνική μυθολογία μας διηγείται τον μύθο της Αμυγδαλιάς που κάθε χρόνο την άνοιξη φοράει τα λευκά της..

Μετά την λήξη του τρωικού πολέμου ο βασιλεύς της πόλεως των Αθηνών Μενεσθεύς ή Μενεσθέας σκοτώθηκε στην Τροία και τον διαδέχθηκε ο Δημοφών ή Δημοφώντας. Ο Δημοφών ήταν γιος του Θησέα και της Φαίδρας.

Ταξιδεύοντας στο Αιγαίο με σκοπό να επιστρέψει στην Αθήνα, κάποτε έφθασε στις ακτές της Θράκης ίσως για να γλιτώσει από κάποια θαλασσοταραχή. Στην ακρογιαλιά έπαιζε μια παρέα κοριτσιών. Ανάμεσά τους ήταν και η Φυλλίδα η κόρη του βασιλιά Σίθωνα. Ο Δημοφώντας επικεφαλής των ναυτών ζήτησε από τα κορίτσια να μην φοβούνται. Οι άνδρες έψαχναν απλά μια πηγή για να γεμίσουν με νερό τα άδεια τους δοχεία. Η βασιλοπούλα γοητευμένη από τους ευγενικούς τρόπους του νεαρού Δημοφώντα και εμπιστευόμενη το ένστικτό της κάλεσε τους στρατιώτες στο παλάτι όπου τους φιλοξένησαν με τιμές. Η πριγκιποπούλα γοητεύτηκε από την στάση και το παράστημα του Δημοφώντα. Μα και κείνος δεν έμεινε αδιάφορος από την χάρη και την ομορφιά της κόρης. Ο Έρωτας δεν άργησε να έλθει. Ήταν φλογερός και αμοιβαίος. Τον γάμο των δυο νέων ευλόγησε ο βασιλιάς Σίθωνας εκτιμώντας το ήθος και την ευγενική καταγωγή του γαμπρού του. Τίμησε δε την ένωση αυτή με πλούτη και γη από το βασίλειο του φροντίζοντας να μην λείψει τίποτα από τους νεόνυμφους.

Όμως την χαρά και την ευτυχία του έγγαμου βίου τους, σκίαζε για το νεαρό βασιλόπουλο η νοσταλγία της πατρίδας του. Έτσι ζήτησε από την νεαρή σύντροφό του να του επιτρέψει να ταξιδέψει για λίγο μέχρι την Αθήνα. Η κοπέλα διστακτικά δέχτηκε και μετά από λίγο τον αποχαιρετούσε φιλώντας τον τρυφερά και κουνώντας του το μαντίλι του αποχαιρετισμού. Τον παρακάλεσε να μην καθυστερήσει διόλου την επιστροφή του μα να βρεθεί σύντομα πάλι κοντά της. Το ταξίδι, όμως, ήταν μακρύ και χρονοβόρο και στην Αθήνα φίλοι και συγγενείς καθυστερούσαν την αναχώρηση του νέου.

Οι μήνες περνούσαν και η γλυκιά προσμονή της κόρης μετατράπηκε σε αβάσταχτο μαρτύριο. Φοβόταν πως κάτι άσχημο είχε συμβεί στον καλό της και ανυπόφορος πόνος σκέπαζε την ψυχή της. Όμως ο ατελείωτος χρόνος της προσμονής και οι μαύρες σκέψεις δεν έσβηναν μέσα της την ελπίδα της επιστροφής του. Ήξερε πως τα αισθήματα και των δύο ήταν τόσο δυνατά που τίποτε στον κόσμο δεν θα μπορούσ να τα σβήσει. Γιατί όμως αργούσε τόσο πολύ; Πόθος και αγωνία κατέτρωγε την όμορφη πριγκιποπούλα. Κάθε ξημέρωμα πήγαινε στο σημείο του αποχαιρετισμού και περίμενε. Στέκονταν εκεί ακίνητη με το χέρι να σκιάζει τα μάτια της και το βλέμμα καρφωμένο στο βάθος του ορίζοντα εκεί ακριβώς που χάθηκε ο αγαπημένος της. Ήξερε πως δεν την είχε ξεχάσει. Όμως η κόρη έσβηνε μέρα με την μέρα. Είχε γίνει πια τόσο χλωμή και αδύνατη που οι θεοί την λυπήθηκαν και για να μην υποφέρει άλλο την μεταμόρφωσαν σε όμορφο λυγερόκορμο δέντρο, την Αμυγδαλιά.

Κι ο Δημοφώντας όμως δεν μπορούσε μακριά από την αγαπημένη του. Αγνοώντας τις νουθεσίες φίλων και συγγενών να παραμείνει μέχρι να ανοίξει ο καιρός, εκείνος ξεκίνησε μες στην καρδιά του χειμώνα το ταξίδι της επιστροφής. Για μέρες περπατούσε μες στον βοριά, το κρύο και το χιόνι ώσπου έφτασε στη Θράκη. Αναζητώντας την αγαπημένη του έφτασε στο σημείο του αποχαιρετισμού. Εκεί ακριβώς είδε να στέκεται ένα ψηλό ξεραμένο δέντρο χωρίς καρπούς και φύλλα. Ο νέος κατάλαβε τι είχε συμβεί και βγάζοντας μια κραυγή πόνου με δάκρυα στα μάτια αγκάλιασε σφιχτά τον ξερό κορμό σαν να αγκάλιαζε το σώμα της αγαπημένης του.

Και τότε σαν από θαύμα, ζωή πλημμύρισε το άψυχο ξύλο και τα γυμνά κλαδιά του δέντρου στολίστηκαν με πανέμορφα μικρά λευκά άνθη που ανέδυαν μια υπέροχη, ντελικάτη ευωδία..»

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ 

58ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΤΟ   ΣΑΒΒΑΤΟ 1-2-2014 

ΣΤΙΣ   11:ΟΟ  ΠΜ 

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ  ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 

ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ.

ΤΟ Δ.Σ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΑΕ KWON DO ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΡΙΟ 9-1-2014 ΣΤΙΣ 5 ΜΜ.

ΤΟ Δ.Σ

ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Η προσέλκυση της καλής τύχης είναι μια πανάρχαιη συνήθεια και αποτελεί ευσεβή πόθο όλων των λαών σε όλες τις εποχές. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν πολλαπλούς τρόπους, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοιά της, όπως τα γούρια και οι δοξασίες. Γούρι σημαίνει καλός οιωνός, το «μαγικό» αντικείμενο που έχει σκοπό να φέρει καλή τύχη.

Η καλή τύχη, και το αίσιο ξεκίνημα μιας καλής περιόδου είναι αυτά που προσδιορίζουν τη μεσαία γιορτή του δωδεκαημέρου, την Πρωτοχρονιά. Όλες οι πράξεις, όσες μαρτυρούνται στην παράδοση και όλες όσες γίνονται σήμερα, αποσκοπούν κυρίως στον αίσιο προσδιορισμό της τύχης.

Κόκκινο χρώμα

Κυριαρχεί στη διακόσμηση του σπιτιού και την γκαρνταρόμπα των ανθρώπων, γιατί συμβολίζει την ανανέωση και φέρνει γούρι.

Το αμίλητο νερό

Σύμφωνα με το έθιμο - το οποίο ισχύει ακόμα σε μερικά μέρη -το πρωί της Πρωτοχρονιάς οι κοπέλες πήγαιναν στην βρύση του χωριού να πάρουν το «αμίλητο νερό» για να το πάνε σπίτι.

Φθάνοντας στη βρύση, έριχναν μέσα σιτάρι ή τυρί και έλεγαν: «Όπως τρέχει το νερό, να τρέχει το μπερκέτι στο σπίτι μας». Μετά γύριζαν στο σπίτι με το νερό, και χωρίς να βγάλουν τσιμουδιά έλεγαν ''Χρόνια πολλά'' στους δικούς τους. Το ‘‘αμίλητο νερό’’ το έχυναν στις τέσσερις γωνιές του σπιτιού, για να τρέχουν όλη τη χρονιά τα καλούδια σαν το νερό.

Το σπάσιμο του ροδιού

Εδώ και χιλιάδες χρόνια το ρόδι θεωρείται σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας και καλοτυχίας. Οι αρχαίοι Έλληνες πριν κατοικήσουν σε ένα σπίτι έσπαγαν στο κατώφλι του ένα ρόδι, κάτι που συνηθίζεται ακόμα σήμερα.

Το σπάσιμο του ροδιού αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά πρωτοχρονιάτικα έθιμα και σημαίνει καλή αρχή. Συνηθίζεται με την αλλαγή του χρόνου και αφού ανταλλάξουν οι παρευρισκόμενοι στο σπίτι ευχές, το πιο τυχερό μέλος της οικογένειας να σπάει το ρόδι στην είσοδο του σπιτιού και να μπαίνουν όλοι με το «δεξί» για το καλότυχο ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Τα παλαιότερα χρόνια στα χωριά φώναζαν τις κότες να φάνε τα σπόρια που έπεσαν κάτω για είναι γόνιμες όλο το χρόνο.

Η κρεμμύδα

Η πρωτοχρονιάτικη κρεμμύδα ή ασκινοκάρα ή σκυλοκρέμμυδο (Scilla maritima) είναι συνηθισμένο φυτό στην Κρήτη. Φυτρώνει άγριο και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα ζώα δεν το τρώνε γιατί έχει δηλητήριο, που μπορεί να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό από επαφή. Έχει επικρατήσει από την αρχαιότητα ως σύμβολο καλοτυχίας, αναγέννησης και υγείας. Η αντίληψη αυτή οφείλεται στην πολύ μεγάλη ζωτικότητα του βολβού της που μπορεί να διατηρηθεί και να βλαστήσει ακόμα και έξω από το χώμα πάνω από ένα χρόνο. Ο λαός πιστεύει ότι αυτή τη μεγάλη ζωτική του δύναμη μπορεί να τη μεταδώσει σε έμψυχα και άψυχα, γι' αυτό την Πρωτοχρονιά κρεμούν σκυλοκρέμμυδο στα σπίτια τους.

Η μαλλιαρή πέτρα

Η μαλλιαρή πέτρα ήταν μια πέτρα που είχε επάνω της μούσκλια (μούσκλι η δύναμη της αναβλάστησης) την οποίαν έπαιρναν από το ποτάμι ή από τη βρύση του χωριού, την άφηναν δίπλα στο κατώφλι και την πατούσαν πριν μπουν στο σπίτι.

Ένα άλλο έθιμο ήταν το πάτημα του σίδερου ή του ηνίου που το βγάζανε από το αλέτρι ή των κλειδιών που τα πάταγαν μπαίνοντας με το δεξί πόδι όταν γύριζαν από την εκκλησία.

Το πέταλο

Το πέταλο θεωρείται σύμβολο ευτυχίας και προφύλαξης από το κακό μάτι. Κατά την παράδοση πρέπει να κρεμιέται πίσω από την πόρτα με το άνοιγμα προς τα πάνω. Φέρνει γούρι αρκεί να το βρει κανείς τυχαία και να έχει εφτά τρύπες, τέσσερεις στο ένα μέρος και τρεις στο άλλο.

Το Ποδαρικό

Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί ακόμα και σήμερα ποιος θα κάνει ποδαρικό στο σπίτι τους, δηλαδή ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι τους τον καινούριο χρόνο.
'Έτσι, από την παραμονή λένε σε κάποιο δικό τους άνθρωπο, που τον θεωρούν καλότυχο και γουρλή, να έρθει την Πρωτοχρονιά να τους κάνει ποδαρικό. Πολλές φορές προτιμούν ένα μικρό παιδί για να κάνει ποδαρικό, γιατί τα παιδιά είναι αθώα και στην καρδιά τους δεν υπάρχει η ζήλια κι η κακία.

Η Καλή Χέρα

Συνηθίζεται να δίνεται ένα χρηματικό ποσό σαν δώρο σε παιδιά που θα επισκεφτούν κάποιο σπίτι την Πρωτοχρονιά. Συνήθως πρόκειται για τα εγγόνια ή τα ανίψια.

Μερικές δεκαετίες παλιότερα, η «καλή χέρα» ήταν το μόνο δώρο που έπαιρναν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και σε πολλές περιπτώσεις ήταν απλά ένα κέρασμα μια κι ούτε χρήματα υπήρχαν πολλά, αλλά ούτε μαγαζιά με παιγνίδια.

Η φροντίδα των ζώων

Σε πολλές περιοχές πίστευαν ότι όταν θα περάσει ο Άη Βασίλης θα ρωτήσει πρώτα τα ζώα αν είναι καλοταϊσμένα κι αν δεν ήταν δεν θα ευλογούσε το σπίτι. Γι αυτό πήγαιναν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και τα φρόντιζαν, τα ξύστριζαν, τα πότιζαν και τα καλοτάιζαν, για να μην πούνε τα παράπονα τους στον Άη Βασίλη.

Η βασιλόπιτα και το φλουρί

Είναι ένα από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν. Στην αρχαιότητα υπήρχε το έθιμο του εορταστικού άρτου, τον οποίο σε μεγάλες αγροτικές γιορτές οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι προσέφεραν στους θεούς. Τέτοια γιορτή ήταν τα Κρόνια (γιορτή του θεού Κρόνου) και τα Σατουρνάλια, στα οποία έφτιαχναν γλυκά και πίτες, όπου έβαζαν νομίσματα και σε όποιον τύχαινε το κομμάτι, ήταν ο τυχερός.
 Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο με τη βασιλόπιτα. Σύμφωνα, λοιπόν με τη θρησκευτική παράδοση, οι ρίζες του τοποθετούνται στην Καισάρεια της Καππαδοκίας πριν από περίπου 1600 χρόνια. Εκείνη την εποχή, επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος ήταν γνωστός για τη συμπόνια και τη βοήθεια που προσέφερε στους συνανθρώπους του. Τότε, κατά μία εκδοχή, ο τύραννος έπαρχος της Καππαδοκίας ζήτησε από το Μέγα Βασίλειο να του παραδώσει όλο το χρυσάφι της πόλης, ειδάλλως θα την πολιορκούσε και λεηλατούσε.  Εκείνος προσευχόταν όλη τη νύχτα στο Θεό για τη σωτηρία της πόλης και όταν ξημέρωσε, ο έπαρχος με το στρατό του περικύκλωσε την πόλη , έτοιμος να τη λεηλατήσει. Όταν ο Μέγας Βασίλειος του είπε πως δε μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι είναι πολύ φτωχοί, τότε εκείνος θύμωσε πάρα πολύ και τον απείλησε πως θα τον εξορίσει ή και ακόμα ότι θα τον σκοτώσει.  Οι χριστιανοί της Καισάρειας, που αγαπούσαν πολύ το δεσπότη τους, ακούγοντας τις απειλές, συγκέντρωσαν όσα χρυσαφικά διέθεταν και τα παρέδωσαν σε ένα σεντούκι στο Μέγα Βασίλειο και εκείνος με τη σειρά του στον τύραννο.  Όταν ο τελευταίος επιχείρησε να το ανοίξει, έγινε το θαύμα. Όλοι είδαν μία λάμψη και εμφανίστηκε ένας καβαλάρης (ο Άγιος Μερκούριος) που μαζί με το στρατό του (άγγελοι) όρμησε στον έπαρχο και τους ανθρώπους του οι οποίοι αφανίστηκαν. Έτσι η πόλη σώθηκε. Τότε, ο Μέγας Βασίλειος αντιμετώπισε το πρόβλημα της επιστροφής και της δίκαιης διανομής των χρυσαφικών στους κατοίκους. Προσευχήθηκε στο Θεό και Εκείνος του έδωσε φώτιση.  Ζήτησε από τους βοηθούς του να ζυμώσουν ψωμάκια και μέσα σε καθένα από αυτά να τοποθετήσουν λίγα χρυσαφικά. Κάθε οικογένεια καταναλώνοντας το ψωμάκι της, διαπίστωνε με έκπληξη το περιεχόμενό του. Αυτό το ψωμάκι ήταν η βασιλόπιτα, που έφερνε χαρά και ευλογία. Γι' αυτό, λοιπόν, προς τιμήν του Αγίου, την πρώτη μέρα του χρόνου (ημέρα μνήμης του θανάτου του) φτιάχνουμε βασιλόπιτα και τοποθετούμε ένα φλουρί, ασημένιο ή χρυσό, σε αυτήν. Το φλουρί συμβολίζει την τύχη και μια καλή χρονιά για εκείνον που θα το κερδίσει.

Ο Άη Βασίλης

Είναι ο ροδομάγουλος, με τα άσπρα γένια, κοκκινοντυμένος, παχουλός παππούς ο οποίος εμφανίζεται στις πλατείες και απεικονίζεται στις κάρτες. Η μορφή αυτή που ξέρουμε σήμερα διαμορφώθηκε από τον αμερικανό σκιτσογράφο Τόμας Ναστ το 1862, με βάση παλαιότερες ευρωπαϊκές παραδόσεις, ενώ το κόκκινο χρώμα της στολής του το πήρε εξαιτίας του κόκκινου χρώματος γνωστού αμερικάνικου αναψυκτικού που χρησιμοποίησε τη μορφή του σε διαφημίσεις. Αρχικά ήταν ντυμένος με τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Οι ξένοι στην θέση του Άη Βασίλη σαν προστάτη της νεότητας και ως μεταφορέα δώρων έχουν τον Άη Νικόλαο. Σε όλες τις χώρες, εκτός την Ελλάδα, επισκέπτεται τα σπίτια τα Χριστούγεννα. Στο Βέλγιο το τριήμερο που γιορτάζουν τον Άη Νικόλα κλείνουν τα πάντα και πετάνε αλεύρι ο ένας στον άλλο. Η γιορτή είναι του Saint Nicolaus, και από το Nicolaus έχουμε κατά συγκοπή το Santa Claus.

Στην Ελλάδα ο Άγιος Βασίλειος είναι αυτός που έχουμε στα εικονίσματα, τον τιμούμε την 1η Ιανουαρίου και είναι ένας ασκητικός άγιος ο οποίος πέθανε γύρω στα 40 του από τη στέρηση. Είχε μακριά γενειάδα, ήταν ελαφρώς καραφλός , με τα μάγουλα βουλιαγμένα από τη νηστεία και δεν έχει καμιά ομοιότητα με το ροδομάγουλο παππού.

Είναι όμως και αυτός φορέας δώρων. Στα παραδοσιακά μας κάλαντα έφερνε κι αυτός δώρα, αλλά έφερνε χαρτί και καλαμάρι και όχι κούκλες και τραινάκια. Τα επιθυμητά δώρα κάθε κοινωνίας είναι αυτά που σχετίζονται με την κοινωνία και τις ανάγκες της. Και στον Ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και μετά η μόρφωση ήταν το μεγάλο δώρο που μπορούσε να ξεχωρίσει έναν άνθρωπο από τους υπόλοιπους. Τη μόρφωση αυτή έφερνε ο Άγιος Βασίλειος.